Column: Reuma en pannenkoeken

Elke week kun je bij Nieuws uit Horst aan de Maas een column lezen van één van onze columnisten. Vandaag de column van Marike van Eijs.

Reuma en pannenkoeken

Het is zondagochtend, ik lig nog in bed te bedenken wat we gaan ontbijten. Normaal gesproken ontbijten we zondagochtend met harde broodjes en een gekookt eitje. Deze zondag niet. We gaan het vanaf vandaag anders doen. De aanleiding zijn de reumatische klachten van onze jongste.

Bij onze jongste is een jaar of 7 geleden reuma vastgesteld. Het begon in de knieën. Afwisselend de linker en de rechter knie zwollen op, werden warm en bleven dik. De kinderreumatoloog schreef zware medicijnen voor die ik hem niet wilde geven, dus ging ik op zoek naar alternatieven. We kwamen uit bij een homeopathisch arts die verschillende therapieën toepaste en een koemelkvrij en glutenvrij dieet voorschreef. Hierdoor kregen we de reuma onder controle en werd hij na ongeveer een jaar genezen verklaard. De klachten waren weg en bleven weg. Hij heeft het dieet lang volgehouden, maar dat verslapte in de loop van de jaren.

En nu, nu is de reuma weer terug. Ongeveer een half jaar geleden stootte hij zijn pink en die bleef dik, gezwollen en warm. Het duurde effe voordat we de link met reuma legde. Maar omdat de zwelling niet wegging gingen er toch weer belletjes rinkelen. Na een tijdje hebben we een afspraak gemaakt bij een acupuncturist, die gespecialiseerd is in reumatische klachten. Door haar behandeling is de zwelling minder, maar nog niet weg en dus kreeg onze jongste het advies om de voeding weer aan te passen. Voor 8 weken geen gluten, geen koemelk, geen witte meelsoorten en geen suiker, liefst ook geen alternatieve suikers. Dat is weer een hele omschakeling, maar dat hebben we eerder gedaan!

Deze ochtend bedenk ik dat het bananenpannenkoekjes worden met een groene smoothie. Wat een feestje!! Zeker als we de pannenkoekjes nog beleggen met suikervrije jam, schijfjes banaan, blauwe bessen en zachte peer!

Het hele gezin geniet van het lekkere en voedzame ontbijt en ik word er heel blij van! Koken volgens de natuurvoeding! Mooi herinneringen aan deze opleiding komen boven en ik raak weer geïnspireerd om lekkere basic lekkernijen te maken. Kom maar op de komende 8 weken! Ik heb er zin in!

Column: Beleving

Elke week publiceren we op Nieuws uit Horst aan de Maas een column van één van onze columnisten. Vandaag is dat van Jessica Bindewalt.

Beleven

Het is toch een spannende tijd geweest afgelopen jaar en nog steeds. Wie had op 31 december 2019 gedacht dat we er nu zo bij zouden zitten?

Een enorme verandering heeft er plaatsgevonden, van zoveel vrijheid, luxe en mogelijkheden, terug naar een basis die we niet meer kennen sinds vroegere tijden. Mijn generatie is opgegroeid in zo’n enorme luxe, we konden gaan en staan waar we wilden. Niks was te ver of onmogelijk. Even een weekendje shoppen in London of Parijs,  koffietjes doen op je vrije dag en lunchen buiten de deur in je middagpauze. Nu was dit een fenomeen dat menig puber op de middelbare school ook al had overgenomen. Dan loop je in het dorp en zitten de terrassen vol met 13-jarigen die lunchen en koffietjes doen. Dat vond ik altijd wel bijzonder om te zien. Maar hé, wie ben ik om daarover te oordelen. Als het kan, waarom niet?

Maar hadden we al die prikkels nu ECHT nodig? Ieder weekend een festival, met muziek, licht, kleur en mensen waarbij vermaak het belangrijkste doel is. Het viel mij op dat we een enorme behoefte hadden om geprikkeld te worden van buitenaf, we moesten voor ons gevoel op stap, onder de mensen, sociale activiteiten hebben, aangesloten zijn bij een vereniging en het liefst nog een festivalletje of vriendenweekend meepikken.

Wanneer hadden we nu echt een vrij weekend, wanneer we even niks hoefden. Gewoon lekker lam op de bank hangen, thuisbezorgd laten komen en Netflix & chill.

En toen kregen we een klap in ons gezicht. Lockdown. Bedrijven moesten dicht, mensen moesten en nog steeds, thuis werken en de zorg werd overbelast. Getroffen familieleden en veel ellende. Ineens was alles anders. Hier moeten we mee dealen, of je het wilt of niet.

Het valt me op dat we hierdoor veranderd zijn, ik krijg steeds vaker te horen dat mensen meer kiezen voor zichzelf, ze willen duurzamer bezig zijn. Ze kiezen voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Dus in dit geval voor MINDER prikkels. Behoefte aan rust, ontspanning en een moment voor jezelf. Net dat stukje beleving.

Het lijkt of er een soort resetknop is ingeduwd en we allemaal een stapje terug doen, terug naar de basis, roeien met de riemen die je hebt. Relativeren en met een kopje thee een puzzel doen. Bestellen bij je favo restaurant om ze te steunen en de tafel thuis mooi opdekken voor een gezellige avond. Bijzonder om te zien dat de meesten van ons een groot adaptief vermogen hebben.

Je ziet het ook terug in het inslaan van de kerstversiering, menig huishouden heeft de boom al paraat staan om opgetogen te worden en het thuis sfeervol te versieren. De behoefte om het thuis dan maar gezellig te maken en je eigen mini feestje te bouwen.

Ik hoop heel erg dat we geen tweede (volledige) lockdown krijgen en dat we hier financieel gezien en in alle gezondheid weer uit krabbelen. Dat hoop ik echt! Wees een beetje lief voor elkaar en geef elkaar de ruimte, iedereen voert zijn eigen strijd in deze tijden en angst is een slechte raadgever. Waarderen wat we hebben en wat we aan elkaar hebben.

Column: een groet doet goed

Elke week publiceren we een column van één van onze columnisten. Vandaag is de beurt aan Guido Verbruggen, vrijwilliger van Groengroep Sevenum met zijn kijk op de natuur in Horst aan de Maas.

Een groet doet goed

Deze tijd is onwennig en moeilijk voor ons allemaal maar daagt ons tegelijkertijd uit om het beste in ons naar boven te halen. We zijn niet gemaakt om bij de pakken neer te zitten. Als mens zijn we op zoek naar wat in een gegeven situatie wel nog kan. Ons overlevingsinstinct maakt dat hoe uitdagender de omstandigheid, hoe hoger onze creativiteit en hoe groter de uiteindelijke voldoening.

De voldoening wordt vaak nog sterker gevoeld als je iets voor een ander doet. Je bent dan niet alleen met meer zielen maar krijgt er ook een stuk waardering voor terug. Een boodschap doen, een extra telefoontje plegen. Een teken van medeleven wordt hoogst gewaardeerd door degene die het even wat moeilijker heeft.

Onlangs werd ik verrast door een onbekende voorbijganger die mij uit het niets een vriendelijke, welgemeende groet bracht. Het haalde me uit mijn overpeinzing en toverde een glimlach op mijn gezicht. Gratis en voor niks. Laten we niet wegkijken of elkaar ontwijken maar laten we belangstelling voor elkaar blijven tonen. Ook de natuur kan je trakteren op een vriendelijke, welgemeende schouderklop.

Aan de Kleefsedijk in Sevenum is vorige maand op Werelddierendag het Franciscuskepelke geopend. Heb je het even zwaar en ben je in de buurt, kom even een groet brengen aan Franciscus. Met een beetje geluk krijg je er een gevoel van rust en eenheid met de natuur voor terug. Het is je gegund.

Column: Gewoon Doen

Elke week publiceren we een column van één van onze vaste columnisten. Vandaag de column van Geert van den Munckhof.

Gewoon Doen

Hebben jullie het laatste filmpje van Gewoon Doen gezien? Het begon gewoon, voor zover je in deze tijden van ‘gewoon’ kunt spreken. Maar het filmpje begon, zoals elke doordeweekse dag eigenlijk begint bij Gewoon Doen, de dagopvang voor mensen met mogelijkheden, met ‘gewoon doen’. Alleen nu waren er ook filmopnames, waarschijnlijk gescript en vervolgens geregisseerd door Bart, een van de vaste medewerkers. Samen met Kitty, die de theatergroep (Theater Kleinkunst) steevast voor haar rekening neemt, hebben ze met z’n allen de Jerusalema-challenge ingestudeerd. Prachtig om te zien!

Die inzet, dat plezier, het doorzettingsvermogen. Schitterend. De eigenheid van iedere deelnemer aan de dans en tegelijk de samenhang die er gezamenlijk ontstond. Waarschijnlijk al die tijd geoefend binnen vakken van anderhalf bij anderhalve meter, die met schilderstape op de oefenvloer waren aangebracht. Ten overvloede misschien, maar voor wie nog niet weet wat de Jerusalema-challenge is: het is een dans op muziek die is overgewaaid uit Zuid Afrika. Ondertussen gaat die dans als een inktvlek over de hele wereld om de liefde te verspreiden voor de saamhorigheid in deze moeilijke tijd. Vooral mensen uit de zorg laten zo dansend zien hoe eensgezind ze zijn in hun strijd tegen Covid19.

En nu dus ook een Jerusalema-filmpje van Gewoon Doen. Ik heb het meteen gedeeld. Het maakte een goed gevoel in me los en aan de reacties te zien was ik niet de enige die er blij van werd. Ik heb daar eens over nagedacht, over het effect dat het filmpje op mij had, in het licht van de tijd waarin we nu leven. Het feit dat zij ieder vanuit hun eigenheid samen een eenheid vormen, dat is eigenlijk heel speciaal, bedacht ik me. Waar de een blij met twee thermoskannen zwaait, jongleert de ander vrolijk met een hoedje en een soort van wc-borstel. En tóch vormen ze één geheel. In een verbindende dans kunnen ze prima sámen zichzelf zijn.

Het filmpje is gemaakt vanuit het principe van Gewoon doen. De nadruk ligt op ‘mogen’. Iedereen mág er zijn. Alleen zó kun je echt samen zijn. Dat staat nogal in schril contrast met het merendeel van de rest van de wereld waarin de meesten van ons vertoeven. Dat is namelijk een wereld waar hard tegen hard gestreden wordt voor het eigen gelijk. Een wereld waar principes haaks op elkaar staan en alleen dát -het verschil- vervolgens eenzijdig gekoesterd wordt. Anders zijn is geen optie meer. De ander mag niet zijn zoals die is, puur en alleen omdat die dan anders is dan ik ben. Anders dénkt dan ik denk. Maar ik heb gelijk, dus…

Wel- of geen mondkapjedragers? Het lijken tegenstanders, waar het in essentie een vergelijking is tussen thermoskannen en wc-borstels: sommigen hebben ze nodig, anderen gebruiken ze niet of nauwelijks. Maar allebei mogen ze er zijn. Toch lijkt dat in de wereld van ieders gelijk een onmogelijkheid. Argumenten vóór en tegen gaan zo strijdend voorbij aan de hogere waarden van de maatregelen van deze tijd. Die niet kunnen zien als tekenen van gezamenlijkheid, met respect voor ieders eigenheid, is een gemiste kans. Ja, er is een virus. Maar de dansende verbondenheid in het filmpje werkt aanstekelijker. Daar kan geen virus tegenop. Als je het mij vraagt: Gewoon Doen!

Column: hoofdpijn en verdwalen in ‘de Melderse’

Elke week kun je een column lezen van één van onze vaste columnisten. Vandaag is dat Marike van Eijs.

Hoofdpijn en verdwalen in ‘de Melderse’

Van de week stond ik op met hoofdpijn. Ik heb bijna nooit hoofdpijn dus waarom had ik die vandaag? Ik had de afgelopen dagen met veel dingen in mijn hoofd rondgelopen en dus veel in mijn hoofd gezeten. De beste remedie voor mij is dan om te gaan wandelen.

Ik trok mijn wandelschoenen aan en ging op pad, heerlijk naar buiten. Het was bewolkt, af en toe een bui en een zonnetje. Heerlijk gewoon!! Het leukste aan wandelen vind ik dwalen. Bij elk kruispunt of paadje even stilstaan en voelen welke kant je op wil. Zo was ik bij de bosrand in ‘de Melderse’ en zag een paadje waar ik nog niet eerder in was geweest, dus daar ging ik in. Het was mooi glooiend en oud bos, wat een ontdekking en zo vervolgde ik mijn wandeltocht. Over onverharde wegen tussen weilanden door zag ik veel moois en natuurschoon. Ik dacht op een gegeven moment dat het wel tijd was om richting huis te lopen en deed dat volgens mij ook totdat ik een trein voorbij zag rijden. Die had ik daar niet verwacht. Ik stond stil en moest keihard lachen… ik ben verdwaald en dat in ‘de Melderse’! Met een grote glimlach liep ik huiswaarts geholpen door mijn telefoon.

Mijn hoofdpijn was weg, ik was weer goed geaard, had nieuwe dingen ontdekt en dat allemaal omdat ik met hoofdpijn opstond! Mooi dat luisteren naar je lichaam.

Een tip over hoofdpijn wil ik jullie niet onthouden. Toen ik met mijn opleiding ´natuurlijke gezondheid´ bezig was, kreeg een medestudent last van migraine en had geen medicatie bij zich. De docente ging op zoek naar wat voorhanden was. Ze gaf haar een warm voetenbad en een blaadje munt om op te kauwen en liet haar een half uur rustig zitten. Na een half uur was de migraine gezakt en kon ze de lesdag vervolgen. Hoe dat kan? De voeten werden verwarmd en het hoofd gekoeld waardoor de pijn letterlijk wegzakte.

Luister vandaag eens naar je lichaam, wat wil het jou vertellen?

Liefs Marike

Column: De kracht van kwetsbaarheid

Elke week publiceren we een column van één van onze vaste columnisten. Vandaag: Jessica Bindewalt: Lifestyle by Jess.

De kracht van kwetsbaarheid

Kwetsbaarheid verwijst naar het onvermogen om de effecten van een vijandige omgeving te weerstaan. Een venster van kwetsbaarheid is een tijdsbestek waarbinnen defensieve maatregelen worden verminderd, gecompromitteerd of ontbreken.

Steeds vaker lees ik over het omarmen van je kwetsbaarheid. Empowerment van, vaak vrouwen in dit geval, je eigen innerlijke kracht. Het durven voelen wat je voelt en dit juist als een kracht zien, een superpower.

De letterlijke betekenis van het woord ‘kracht’ is: een eigenschap dat iemand fysiek of mentaal sterk is en daardoor dingen kan doen. Ik schrijf deze column op de dag van World Mental Health Day en zie dit veelvuldig voorbij komen op mijn social media kanalen. Vrouwen die elkaar supporten en sterk staan in hun eigen kwetsbaarheid. Zichzelf kwetsbaar durven opstellen en zichzelf openstellen op het sociale net. Ik kan niet anders dan dit toejuichen en benadrukken dat het heel belangrijk is om dit te accepteren. Ik wil deze column vooral luchtig houden, maar ook realistisch.

Tegenwoordig is social media een groot onderdeel van ons dagelijkse leven. We laten ons beïnvloeden door de meest prachtige influencers en hun nog mooiere beelden. Lekker in bikini op een onbewoond eiland met een mojito in hun hand. Prachtig lijf, prachtig strand en een ogenschijnlijk oprechte prachtige glimlach. Als volwassene kun je vast wel relativeren en inzien dat dit natuurlijk een momentopname is op dat moment ziet die persoon er zielsgelukkig uit en het is ze van harte gegund. Maar we weten dat het een minuut later ook heel anders kan zijn. Je kunt niet ieder moment van de dag happy de peppie zijn en de hele dag met een big smile op je gezicht lopen. En dat is ok!

Je mag emoties voelen en je kwetsbaar opstellen, of dat je dit deelt of niet is jouw keuze. Maar het is mooi om te zien dat steeds meer mensen elkaar een hart onder de riem steken en het positieve in elkaar naar boven brengen. Juist nu, in dit afgelopen jaar, hebben we dat nodig. Ik hoop dat we dit vol blijven houden, met als kleine reminder,  jouw kwetsbaarheid is je superpower!